Blues Harp

Blues_harp
Είδος :
Ηθοποιοί :
Σκηνοθεσία :
Χώρα :
Ημερομηνία Κυκλοφορίας : 1998

Άλλος ένας ενδιαφέρων χαρακτήρας στο παλμαρέ του Τακάσι Μιίκε.  Γιαπωνέζος μιγάδας ντίλερ, κλείνει συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρεία, αφήνει την κοπέλα του έγκυο και ταυτόχρονα η Γιακούζα τον κυνηγάει να τον καθαρίσει.

blues-harp-1998

Πρώτη φορά τόση μουσική σε ταινία του Μιίκε, τουλάχιστον ήταν καλόγουστη.

 

1 Σχόλιο

Αφήστε μας ένα σχόλιο

  • Γιώργος Καλαποθαράκος
    Γιώργος Καλαποθαράκος
    on

    Ο Τακάσι Μιίκε είναι ένας εξαιρετικός παραμυθάς, ξέρει να αφηγηθεί την ιστορία του και να την υποστηρίξει. Πολλές ιστορίες του έχουν ακραία θεματολογία, σε κάποιους δημιουργούν αποστροφή ενώ σε κάποιους άλλους ενδιαφέρον. Ποτέ όμως δεν αφήνει την ιστορία στον αέρα, να πάρει τον δρόμο της που λένε, πάντα έχει απόλυτο έλεγχο της πλοκής. Παρότι αρέσκεται σε αινιγματικά φινάλε, συνήθως δεν τα αφήνει ανοιχτά, δηλαδή σου δίνει αρκετά στοιχεία για το τι συνέβη αλλά δεν στο δείχνει.

    Μια στο τόσο, αποφασίζει να κάνει μια ταινία χωρίς τίποτα ακραίο, με ένα σενάριο που ακολουθεί την πεπατημένη, άμεσα συγκρίσιμο με όλα τα υπόλοιπα φιλμ του ίδιου είδους. Το κάνει να φαίνεται τόσο απλό και εύκολο, σχεδόν παιδαριώδες. Και αναγκαστικά, κάθε φορά επαναλαμβάνομαι: είναι ένας από τους καλύτερους εν ζωή σκηνοθέτες. Έχει γυρίσει πάνω από 70 ταινίες κι ακόμα τα μεγάλα στούντιο αγνοούν την ύπαρξή του. Πραγματικά θα ήθελα να τον δω τι θα έκανε με ένα μπάτζετ 30 εκατομμυρίων.

    Ίσως αύτη να είναι η πιο κατάλληλη ταινία (όπου ο σκηνοθέτης δουλεύει στο ρελαντί) για να εντοπίσω την παρουσία δυο συνεργατών του Μιίκε που έχουν δώσει σχήμα στο έργο του. Πρόκειται για τον Χιντέο Γιαμαμότο, τον μόνιμο φωτογράφο του, ο οποίος σχεδόν σε κάθε ταινία του κάνει αισθητή την παρουσία του, και τον Γιασούσι Σιμαμούρα, επίσης μόνιμο μοντέρ του, τουλάχιστον μέχρι το «Sukiyaki Western Django», χάρη στον οποίο οι ταινίες του Μιίκε είχαν μια πολύ χαρακτηριστική ταχύτητα, ένα ιδιαίτερο ύφος και πάντα σε γραπώνουν.

    Διάβασα λίγο τη μαύρη βίβλο του Μιίκε και αξίζει να αναφέρω κάποιες ακόμα λεπτομέρειες. Ο Σούτζι έχει αρκετές αυτοαναφορικές στιγμές αφού κι ο ίδιος ο σκηνοθέτης δούλευε σε ένα βρώμικο μπαρ στη Γιοκοσούκα. Ο Κέντζι παρότι δεν λέγεται ποτέ ανοιχτά, είναι γκέι. Γι’ αυτό ξερνάει στο ντους αφού κάνει σεξ με την γκόμενα του αφεντικού του κτλ. Ο Μιίκε ουσιαστικά έχει δημιουργήσει έναν γκέι χαρακτήρα που δεν το παραδέχεται γιατί θα εκδιωχθεί από τη Γιακούζα και γι’ αυτό δεν το παραδέχεται ούτε στους θεατές. Γκέι επίσης είναι και ο βοηθός του, ο χοντρούλης με τα φανταχτερά κοστούμια που προδίδει τον Σούτζι από ζήλεια ουσιαστικά. Κι έτσι μπαίνουν όλα τα κομμάτια του παζλ στη σειρά και δένει η συμπεριφορά των χαρακτήρων.

Αφήστε σχόλιο

↑ Επιστροφή στην κορυφή ↑