Nightcrawler

7756
Εναλλακτικός τίτλος : Νυχτερινός Ανταποκριτής
Είδος : ,
Ηθοποιοί : , , , ,
Σκηνοθεσία :
Χώρα :
Σενάριο : Νταν Γκιλρόι
Ημερομηνία Κυκλοφορίας : 2014
Rating :
Η καλύτερη ερμηνεία του Γκίλενχαλ, που δεν είδαμε υποψήφια στα περασμένα Όσκαρ (με την ταινία να αποσπά μόνο υποψηφιότητα για διασκευασμένο σενάριο) και εξαιρετική νυχτερινή αλά νεο-νουάρ κινηματογράφηση.Στην τελική σεκάνς με τον βοηθό του πρωταγωνιστή Λου Μπλουμ απλά θα συνειδητοποιήσεις ό,τι πρόκειται για την πιο τρομακτική μη horror ταινία που έχεις δει.

Nightcrawler

Ο Jake Gyllenhaal χτίζει τον πιο ψύχραιμα σκοτεινό, πανέξυπνο, αδυσώπητα αναίσθητο, χειραγωγό και απίστευτα creepy χαρακτήρα που έχουμε δει στη μεγάλη οθόνη μέχρι τώρα.

Κωνσταντίνος Τσώκος
Μεγάλη αγάπη από μικρός για τον κινηματογράφο, τα κόμικ και τη μουσική, με ιδιαίτερη αδυναμία σε καινούριες παραγωγές, από περιπέτειες και horror μέχρι indie δράματα και κομεντί και φυσικά...πάντως είδους comic-based ταινίες! Favourite movies: Airplane, Akira, The Avengers, Before Sunrise/Sunset/Midnight, The Beginners, The Best Offer, Birdman, The Birds, Blade 1-2, Captain America:The Winter Soldier, Celeste and Jesse Forever, The Chronicle, Κελί 211, The Cube, Night of The Living Dead+Dawn of The Dead, Django Unchained, Dracula (1992), 50/50, Filth, 500 Days of Summer, Event Horizon, Evil Dead 2, Fight Club, From Dusk Till Dawn, Ghost World, Gone Girl, High Fidelity, Jay and Silent Bob Strike Back, Lion King, Kick-Ass, The Matrix, Memento, Monty Python's Holy Grail + Life of Brian, Naked Gun, Nightmare on Elm Street, Η Πόλη του Θεού, Pacific Rim, The Raid 1&2, The Prestige, Safety Last, School of Rock, Saw, Scott Pilgrim vs The World, Scream, Shame, Sin City, Sinister, Tetsuo, Top Secret, 28 Days Later, Unbreakable, Un Prophete, Versus, V For Vendetta, Warrior, Watchmen, Whiplash, Who Framed Roger Rabbit?, X-Men First Class + Days of Future Past (και πάμπολλα ακόμη φαντάζομαι :P )

 

1 Σχόλιο

Αφήστε μας ένα σχόλιο

  • Κωνσταντίνος Τσώκος
    Κωνσταντίνος Τσώκος
    on

    Μία ακόμα από τις πολύ καλές ταινίες που κυκλοφόρησαν το 2014(εμείς την είδαμε τον περασμένο Μάρτη) και η ιστορία του Λου Μπλουμ, ενός τυπάκου κατά τα φαινόμενα κακομοίρη και μοναχικού μα τελικά πανέξυπνου χειραγωγού και μισάνθρωπου είναι ίσως ο πιο αληθινά ανατριχιαστικός τρόπος που είδαμε τα τελευταία χρόνια στη μεγάλη οθόνη για το πως αντιμετωπίζονται τα ατυχήματα, τα ανθρώπινα εγκλήματα και ζωές, από την αδηφάγα πραγματικότητα της κάμερας, του «πρόλαβα πρώτος το στόρι» και του πως αυτό θα πουλήσει με τον τρόπο που θέλουν τα κανάλια (επικεντρωνόμαστε πάντα στις πλούσιες γειτονιές κιόλας, ποιος τους τους χέζει τους άλλους, έτσι; )

    Είναι τρομακτικό το που μπορεί να φτάσει κανείς (μη μου πείτε πως δεν υπάρχουν παρόμοια τέρατα εκεί έξω) και σε πόσο βαθμό αναισθησίας και μισανθρωπιάς καταφέρνει να αντιμετωπίσει τα όσα τραγικά και δυσάρεστα συμβαίνουν καθημερινά, από ληστείες και δολοφονίες μέχρι αιματηρά δυστυχήματα.

    Ναι, η επικαιρότητα πρέπει να καλύπτεται αλλά η βία και το αίμα πουλάει σαν τσόντα στα κανάλια που κοιτάνε να το πουλήσουν όσο πιο ιντριγκαδόρικα γίνεται και ας σου πετάνε ένα «ακολουθούν πολύ σκληρές εικόνες» με τον χαρακτήρα του Λου να το πηγαίνει ακόμα παραπέρα, σέρνοντας μέχρι και πτώματα σε καλύτερη θέση, για να μπορέσει να τραβήξει καλύτερα το πλάνο πριν έρθει η αστυνομία ή διαμορφώνει άλλες φορές τα γεγονότα για να είναι εκεί πρώτος, πριν το πάρει κανείς άλλος χαμπάρι και του κλέψει την αποκλειστικότητα.

    Kudos και στην Rene Russo που όσο κι αν ξέρουμε πως σίγουρα την έχουν περιποιηθεί, παραμένει milf και με μια εξαιρετικά αθόρυβη ερμηνεία.
    Στα μόνα ελαττώματα του Nightcrawler πως τελείωνε σε τέτοιο σημείο που ένιωθες το στόρι κάπως ανολοκλήρωτο, αποφεύγοντας στο τσακ να γίνει ένα νέο classic αλλά μέχρι εκείνο το σημείο, η ταινία όσα είχε να πει και να δείξει τα είχε δείξει και μάλιστα πολύ καλά, υποβάλλοντας σε στην ανατριχιαστική του σκοτεινίλα και το αληθοφανές creepiness του χαρακτήρα.Άλλωστε ο θλιβερός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν πολλοί την πραγματικότητα γύρω τους, για το κέρδος τη φήμη ή και τα δύο, φτιάχνει από μόνο του ατμόσφαιρα και αρκεί για πεντακόσια jump scares.

    Όσο για την ακαδημία, συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια, αφού στις σκοτεινές ταινίες που λένε μεγάλες αλήθειες και όχι με πάντα με τον πιο εύπεπτο τρόπο, η γνωστή συντηρητική ακαδημία προτιμούσε ανέκαθεν τα «based on true story» με σκλάβους, ανάπηρους κλπ ως τα μόνα ανέκαθεν σημαντικά κοινωνικά γεγονότα (και πάντα με πασπάλισμα χολιγουντιανής ζαχαρίτσας για να πουληθεί πιο εύκολα με αίσθηση mainstream παραμυθιού στο μέσο κοινό)…Λες και η γενικότερη αναπηρία ειδικά της σύγχρονης κοινωνίας σε μυαλό, παιδεία και ψυχική καλλιέργεια δεν είναι κάτι αληθινό και πρέπει να μένει στην απ’έξω.Απλά δεν θα ταίριαζε στην λαμπερή βραδιά με το κόκκινο χαλάκι, φαίνεται…

Αφήστε σχόλιο

↑ Επιστροφή στην κορυφή ↑

Αρέσει σε %d bloggers: