The Stoker (2010)

Kochegar»)
Ένας Γιακουτιανός θερμαστής (stoker) κάνει τα στραβά μάτια όταν καίνε πτώματα στον φούρνο του, δύο φίλες που ερωτεύτηκαν τον ίδιο άντρα, ένας μουγκός εκτελεστής. Ο Αλεξέι Μπαλαμπάνοφ με σύμμαχο το μαύρο, σαρδόνιο χιούμορ του, αφήνει τους χαρακτήρες να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους. Μέχρι την τρίτη πράξη, όπου η ιστορία του καθενός πάει και δένει με των υπολοίπων.

Η ντεκαντέντσια της Ρωσίας.


 

1 Σχόλιο

Αφήστε μας ένα σχόλιο

  • Γιώργος Καλαποθαράκος
    on

    Η ντεκαντέντσια της Ρωσίας. Στη δεκαετία του ’90, η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης συνοδεύτηκε από μια μαφιόζικη ολιγαρχία και πλήρη ανομία. Σε αυτό τον καμβά ο σκηνοθέτης χτίζει τους χαρακτήρες τους χρησιμοποιώντας επί το πλείστον ερασιτέχνες ηθοποιούς και τους αφήνει να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους. Παράλληλα, προσδιορίζει την κρίση αξιών που πέρασε (και περνάει) η πρώην υπερδύναμη.

    Σχεδόν σε κάθε εσωτερικό πλάνο, ο σκηνοθέτης έχει τοποθετήσει μια αναμμένη σόμπα σε κάποια γωνιά. Ο ίδιος λέει ότι δεν αποτελεί συμβολισμό, “είναι απλώς το στιλ, κάθε εικόνα (ταινία) έχει το δικό της στιλ”. Επίσης, όλοι φοράνε περίεργα ρούχα (πονάνε τα μάτια οι στιλιστικές επιλογές) και έχουν κρεμασμένα περσικά χαλιά στους τοίχους (όσοι είναι εξοικειωμένοι με την αισθητική των Ρώσων καταλαβαίνουν τι εννοώ).

    Ο σκηνοθέτης επίτηδες (;) δίνει στη μουσική πρωταγωνιστικό ρόλο. Μια σπανιόλικη κιθάρα παίζει καθόλη της διάρκεια του φιλμ, μόνο προς το τέλος αλλάζει αυτό κι έχει τη λογική του (προτιμώ να μην το αποκαλύψω). Ντράγκα-ντρουγκα, μου έσπασε τα νεύρα αυτή η κιθάρα που ακουγόταν δυνατά ακόμα και πάνω από τους διαλόγους. Ίσως τελικά αυτός να ήταν κι ο σκοπός της.

Αφήστε σχόλιο

↑ Επιστροφή στην κορυφή ↑